سیریل برت و انحراف علمی او که ضرب‌المثلی مشهور شد

سیریل برت و انحراف علمی او که ضرب‌المثل شد

تاریخ بلاگ


خطا یا در واقع انحراف سیریل برت (که از همان زمان به مثالی مشهور تبدیل شد) این بود که او بعد از اولین مطالعات خود به چیزی باور کرد و این باور برای او تبدیل به ارزش شد و همه عمر علمی‌اش صرف این شد که این «ارزش» را حفظ و اثبات کند.


سیریل برت که اکتبر ۱۹۷۱ در چنین روزی از دنیا رفت یکی از مشهورترین روانشناسان آموزشی قرن بیستم بود، اما بیشتر شهرت او به بعد از مرگش، به یک رسوایی و بدنامی بزرگ برمی‌گشت. او سال‌های زیادی از عمرش را درباره ارتباط بین ژنتیک و هوش مطالعه کرد و اعتقاد داشت هوش و استعداد چیزهایی‌اند که انسان از والدین به ارث می‌برد و محیط اجتماعی رشد و شرایط پرورش هیچ (تقریباً هیچ) نقش و تأثیری در کم یا زیاد شدن‌شان ندارد. او این ادعا را به پشتوانه داده‌های آماری زیادی مطرح می‌کرد که بیشترشان را خودش جمع‌آوری و تنظیم کرده بود. اما بعد از مرگ برت شواهدی به دست آمد که معلوم می‌کرد او برای تقویت نظریه خودش در نتایج آمارها دست برده و در واقع پیش از پژوهش، نتیجه‌گیری کرده و بعد مدارک و آمارها را برای اثبات این نتیجه‌گیری، تنظیم و تدوین کرده است. بدتر اینکه معلوم شد او برخی از آزمایش‌های ادعایی خود را هرگز انجام نداده، اما از نتایج جعلی آنان برای دفاع از نظریه خودش بهره برده است. برت اواخر زمستان ۱۸۸۳ در لندن متولد شد و اولین تحقیقات جدی خود را سال ۱۹۰۸ در دانشگاه لیورپول، زمانی که دستیار چارلز شرینگتون بود شروع کرد. آن سال درباره ارتباط بین هوش دانش‌آموزان مدارس و وضعیت تحصیلی آنان مطالعه کرد و چند ماه بعد براساس نتایج این «مطالعه» مقاله‌ای نوشت. در جمع‌بندی مقاله (۱۹۰۹) گفت: بچه‌های طبقات بالا از فرزندان مردم عادی و فرودست جامعه باهوش‌ترند و برتری آنان ارتباط چندانی به مدرسه‌ای که در آن تحصیل می‌کنند یا محیطی که در آن بزرگ شده‌اند ندارد، بلکه ذاتی و ارثی است. حرفش این بود که مدارس بهتر، معلم‌های بهتر، شرایط اقتصادی و اجتماعی بهتر تأثیر چندانی بر گیرایی و استعداد دانش‌آموزان ندارند و آنچه بچه‌ها را در این ویژگی خاص از یکدیگر متمایز می‌کند ژنتیک است. برت تا ۶۸ سالگی که بازنشسته شد هم در دانشگاه تدریس می‌کرد و هم با موسسات علمی و تحقیقاتی معتبر کشور همکاری داشت. مطالعات خود را حتی بعد از بازنشستگی، در زمینه هوش و وراثت ادامه داد، اما تا پایان عمر (۸۸ سالگی در لندن) همان حرف‌هایی را تکرار کرد که در مقاله سال ۱۹۰۹ بیان کرده بود. حتی دانشمندی سرشناس در حوزه کاری خودش شناخته می‌شد و نظریاتش در بسیاری از برنامه‌ریزی‌های آموزشی تأثیر می‌گذاشت. البته در زمان حیات هم مخالفانی داشت که درستی ادعاهای او را به چالش می‌کشیدند و درباره چگونگی اجرای آزمایش‌های او مشکوک بود. اما بعد از مرگش، پس از اینکه معلوم شد او همه یادداشت‌های خود را سوزانده و از بین برده است حرف مخالفان جدی‌تر گرفته شد. گفتند برت فراتر از دستکاری در آمارها و داده‌ها، نتایج برخی آزمایش‌ها را هم از خودش درآورده و هرچه را که با نظریاتش همخوانی نداشته یا آنها را تأیید نمی‌کرده به عمد کنار گذاشته است. چند دانشمند دیگر حوزه روانشناسی آموزشی این ماجرا را با دقتی موشکافانه بررسی و نادرستی کار برت را تأیید کردند. خطا یا در واقع انحراف سیریل برت (که از همان زمان به مثالی مشهور تبدیل شد) این بود که او بعد از اولین مطالعات خود به چیزی باور کرد و این باور برای او تبدیل به ارزش شد و همه عمر علمی‌اش صرف این شد که این «ارزش» را حفظ و اثبات کند. بعدها هرچه بیشتر درباره حرف‌هایش مطالعه کردند و آزمایش‌هایی را که مدعی انجام‌شان بود انجام دادند، نادرستی او هم بیشتر معلوم شد.


پیوند به بیرون:

The Cyril Burt Affair

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *